15.11.2007.

PESTALIC SEFKO: SJECANJA(DRUGII DIO)

 

 

Pocetkom pedesetih godina gradske vlasti odluce da na terenu ficibaera prave sportski centar, odnosno gradski stadion. Posto se u to vrijeme skoro sve gradilo radnim akcijama, svi radni kolektivi i skole bili su obavezni ucestvovati u tome. Medjutim, kazu da je glavninu poslova odradio zeljeznicki cvor. Lozionica je dala svu sljaku sa utovarom i istovarom za drenazu terena, dala je svo potrebno zeljezo i preko 50% radnih casova dobrovoljnog rada. Zeljeznicarima je tada obecano da ce “Lokomotiva” imati isti tretman na stadionu kao i gradski klub “Jedinstvo”.

 

Na zaolost, kasnije se ispostavilo da nece biti tako i da ce “Lokomotiva” stalno biti potiskivana u cosak, da bi na kraju vec 1968. potpuno napustila kapije stadiona “7. april”.

 

Klinovski mi je spominjao imena nekih ljudi koji su bili nosioci kluba od 1948 godine. Sjecam se da je spominjao zasluge: Golic Ragiba, Golic Bešlage, Cerimagic Murata, Cerimagic Jusufa, Leksovic Svetozara, Brnjic Petra, Pašic Fuada, Stupar Marka, Zolak Trive, Radic Bore, Cvjeticanin Milana, Jašarevic Huse, Jašarevic Hasana, Roncevic Huse, Homar Viktora, Miletic Ranka, Žontar Roberta, Šikic Vida, Štimac Nikole, Curtic Rame, Bratic Avde, Šekovic Asima, Dupelj Ivana, Imamovic Mehmedalije, Ibriševic Mehmedalije, nekog "Turkuše" Mehmeda) ne sjecam se prezimena, Imamovic Ismeta, Kartal Rasima, Demirovic Sejde, Dolucic Mije i sina mu Petra, Maljuna Stjepana, Gunjak Nedje, Omic Hasana, Radojcic Ivice...

 

Do pocetka sezdesetih klub se takmicio u dosta promjenljivim uslovima i ligama od podsaveza do zone.

 

Cim se preselio na stadion “7. april” klub je bio potiskivan kao nepozeljan. Lokomotivi je ograniceno pravo na koristenje svlacionica, a narocito terena za treniranje. Jedinstvo je imalo izrazitu prednost, bilo je favorizovano kao gradski klub, a Lokomotivi je stavljeno do znanja da za trajno rjesenje mora potraziti vlastitu soluciju ako zeli da prezivi. Veliki doprinos zeljeznickih kolektiva na izgradnji stadiona zaboravljen je vrlo brzo.

 

Problem sa koristenjem stadiona je kulminirao 1958. kada je u gradu osnovano nekoliko radnickih klubova: Interplet, Uljara, Bosna i svi su, pored Jedinstva i Lokomotive, pretendovali da na gradskom stadionu bar igraju utakmice. Objektivno, stadion nije mogao podnjeti toliki teret pa je ubrzo, nakon godinu-dvije doslo do gasenja tih klubova. Gradske vlasti su nastojale iskoristiti taj momenat gasenja radnickih klubova da se ugasi i Lokomotiva. Ipak, tu je primjetan malo diplomatskiji momenat. Naredjena je fuzija ili integracija Jedinstva i Lokomotive. Htjelo se tim potezom konacno osloboditi prisustva Lokomotive na “7. april-u” i doci jednostavno do njena cetiri najbolja fudbalera Cembic Midhata – Cembe, Žilic Edhema – Žile, Bešic Rize i Vasilj Mikija. Osim ove cetvorice fudbalera svi drugi su bili slobodni. Neki su otisli po selima, neki su prestali da igraju fudbal. U tom trenutku Lokomotiva nije postojala. Mislim da je od clanova uprave Lokomotive jedino Jusuf Ramic presao u upravu Jedinstva a ostali su bili slobodni. Mislim da se to dogodilo na kraju takmicarske 58/59. godine.

 

Zeljeznicari su odmah svhvatili da su prevareni. Ponovo se organizuju oko lozionice, gdje je vec tokom 1958. pocela izgradnja sljakastog terena iza upravne zgrade(danasnji glavni teren). Teren je vec bio nasut sljakom, sto je bilo dobra osnova za pravljenje vlastitog terena, bar za treniranje.

Posto je ime Lokomotiva zvanicno ugaseno ili bolje receno potroseno u nesretnoj fuziji sa Jedinstvom, zeljeznicari obnavljaju svoj klub ali pod imenom “Ekspres”.