03.03.2008.

PEŠTALIĆ ŠEFKO: SJEĆANJA(ČETVRTI DIO)

 

 

Posle fuzije, igrači koji nisu ušli Jedinstvo, otišli su igrati po selima. Neki su se potpuno povukli da bi se kasnije polako vraćali u Ekspres, odnosno, od 1960. u Lokomotivu.

 

Za početak, treneri su morali angažovati željezničke radnike, mahom bravare iz ložionice da obuku kpačke, neki po prvi put u životu kao: Enes Jašarević, Mihajlo Savić, Risto Knežević, Braco Ivanović, Milivoje Stokadinović, Muharem Livadić – Grga, Zvonko Podvorac, Safet Tatarević, iz Interpleta se vratio Hazim Ćelosmanović.

U zimskoj pauzi 59/60 organizovane su zmske pripreme na Rabu. To je privuklo momke iz nekih vec rasformiranih gradskih radničkih klubova(Interpleta, Uljare i Bosne), neke čak i iz Jedinstva. Pa je došao Zlatko Kolak, Suljo Uzunić – Bambi, Amir hodžić, Ekrem Žilić, Muhamed Vilić, Enver Džaferović, Hazim Tatarević, Husein Bečić, Galib Muranjković.

Uprava je uspjela da u ložionici nađe zaposlenje za nekoliko veoma dobrih fudbalera i dobrih radnika kao što su Alija Zaimović, Mujo Ahmetašević, Alija Pilavić, Mija Bogutović, brat mu Stjepan – Šule, Sakib Žilić, Sulejman Mujić – Šumi, Avdo Iskrić – Avdek, kasnije se pridružio neki kapetan Mirko, odličan fudbaler. Jedno vrijeme su igrala dva brata Dragaša. Jedan je bio Nenad(Neno) i Predrag.

Iz juniorskog pogona su dolazili dobri fudbaleri kao Mirko Klinovski, Mustafa Imamović, Hasan Mujezinović, Mustafa Tursić, Bečirević Mujo, Rendić Muhamed, Jašarević Husein, Hamzić Sead - Špico, Spahalić Ahmet, Zenunović Osman, Golić Mevludin, Muranjković Muhamed – Brico, Katana, Sofović Šemso, Purić Krsto, Bećirević Sakib. U sezoni 59/60 kada je kilub nastupao kao Ekspres mislim da je igrao i Izet Tanjaš i Braća Švare.(Pošto se ovaj spisak odnosi na period od Ekspresa do sezone 67/68 – molim vas dopunite spisak koga se ja nisam sjetio).

 

Koliko se mi je poznato za period 48/62 od trenera su se pominjali Aco Klinovski, Vlatko Hajduk i Mehmedalija Hamidović – Krezo, a vjerovatno je još neko radio taj posao.

Već smo spomenuli da je igralište kod ložionice pravljeno radnim akcijama radnika ložionice. Nasipala se šljaka koje je bilo u izobilju. Imao sam čast da u novembru 1958. odradim par sati na toj radnoj akciji. Šljaka je poravnata, golovi su postavljeni, a već je bila izgrađena svlačionica blizu radionice. Tu se treniralo sve do jeseni 1962., onda je tadašnji šef ložionice i predsjednik kluba Budiša Josip uspio nekako ubjediti gradske vlasti da se iz bezbjednosnih razloga ne može dozvoliti da civilna lica, fudbaleri, prolaze kroz željezničke objekte i tu se zadržavaju pa makar u pitanju bio i sport.

Ložionica je uzela svlačionicu za potrebe alatnice, a istu takvu sagradila u dnu stadiona «7. April». Svlačionica nije imala priključak na vodu pa su se naši fudbaleri prali na vanjskoj česmi kod tribina, odakle je i domar uzimao vodu za pranje dresova. Gostujuća ekipa se skidala u svlačionici ispod tribina. Treninzi su se održavali uglavnom na prostoru između tribina i svlačionice u dnu stadiona. Samo ponekad bi se prikrali na glavni teren i trenirali. Trčalo se i po obližnjoj šumi ficibaera. Tako je bilo od 1962. do 1968., a onda ponovo povratak majci ložionici.